صلح ویا پدیدۀ گمشدۀ کشور ما

از اثر سه دهه جنگ وتأثیر منفی آن متوان گفت که افغانستان در زبانۀ شعله های مشکلات دست وپا میزند، برای حل این معضل تعداد از تصمیم گیران سیاسی کشورما درمقاطع مختلف دست به عمل شده؛ اما تمام کوشش های آنها به اثرعدم همکاری صادقانه جناح های درگیر وکشورهای همسایه بی نتیجه مانده ونظر به تجارب گذشته هرگونه تلاش در این زمینه بدون همکاری کشور«ایران وپاکستان» - که از چندی سال به این طرف در مسایل کشور ما مداخله دارند- سرابی بیش نخواهد بود.

لذا اقدام نو دولت در مورد گفتگو با طالبان را متیوان یک قدم نیک تلقی کرد و از نوع کوشش های گذشته خواند، که مسلماً کشور ما به این امر نیاز دارد؛ اما آنچه گنگ وپوشیده است، خرد مندی سردمداران دولت ما وقدم مثبت، استوار ومحتاطانۀ شان، در زمینه به این اقدام است.

البته در زمان  تصمیم های مجاهدین برای ختم جنگ در کشور، جناح مفاهمه تنها گروهای افغانی بودند وهمکاری کشورهای همسایه به حدی فعلی مطرح نبود؛ ولی درگفتگوهای فعلی، از یک طرف، برآورده ساختن خواست های رهبران طالبان  وازسوی دیگرجلب حامیان منطقوی شان در زمینه، از اولویت ههای اولی این گفتگو می باشد.

رهبری واعضای کمیسیون ویژۀ صلح کار را از کجا، به چگونه وبا کی آغاز کرده، در پیش مردم ما مطرح نیست؛ زیرا آنچه که نزد مردم ما دارای ارزش بوده، ثمره ونتیجۀ این کار است، که به کجا می انجامد. آیا واقعاً مردم به آرزوهای ساختۀ ذهنی خود میرسند؟ ویا در نیمه راه باشنیدن پیام نا امیدی به سوی یک تاریکی دیگر باز میگردند؟

برای بدست آمدن یک صلح سراسری در کشور میباید، دولت وگروهای مخالف ازخود گذری به خاطر خدا(ج) ومردم مسلمان این کشور بیچاره، نشاندهند تا باشد، راه خروجی از این معضل پیدا گردد ومردم ما باری صلح وآرامی را در کشور شان تجربه کنند.