انحلال و لغو اردوی افغانستان با روی کار آمدن حکومت کمونستی آغاز گردید؛ زیرا مردم به شور و شوق دفاع از وطن با 22 ساله شدن با افتخار و علاقمندی به صفوف نیروهای امنیت روی میآوردند، و دو سال را بدون هیچ گونه معاش در هر گوشه که مسئولین ذی­صلاح لازم میدیدند، وظیفه اجر می کردند. اما با ریشه گرفتن حکومت کمونستی جوانان نه تنها به صفوف نیروهای امنیتی نمی پیوستنند؛ بلکه خدمت در آن را در تضاد با دین، با ورها و منافع وطن خود، فکر می کردند.

حکومت کمونستی برای جلوگیری از کمبود در صفوف نیروهای تحت اثرش به جذب جوانان از طریق زور و رهایی جوانان از محابس به شرط خدمت در صفوف نیروهای تحت اثرش دست یازید و از طرف دیگر تشدد نظام کمونستی باعث گردید تا تعداد از کدرهای نظامی توسط این نظام کشته شوند، فرار کنند و یا حد اقل به بند کشیده شوند و بیشتر صفوف رزمشی خود را با نظامیان کورسی و ورکشاپی اداره می کردند. (از لحاظ معنوی و مسلکی اردوی کشور با روی­کار آمدن حکومت کمونستی از بین رفته و پاشید)

انحلال اردوی ملی از لحاظ ساختاری با ملیشه سازی حکومت کمونستی اعلان و با تجاوز شوروی به افغانستان به اتمام رسید و این خیانت جبران نا پذیر یک واقعیت مسلمی است که با روی­کار آمدن حکومت مجاهدین متأسفانه صورت گرفته بود، سقوط و اسارت خود داکتر نجیب در اصل نتیجه همین امر بود و پیامدش تاکنون جبران نگردیده است و هر روز از مردم ما قربانی می گیرد.

در سال 1382 مجلسی به حضور همه رهبران مجاهدین تحت قیادت استاد پروفیسیور برهان الدین ربانی در هوتل زنبق طلائی که در چوک زنبق (چوک سالم ایزدیار) واقع بود، به راه افتید و در آن مجلس استاد برهان الدین ربانی، استاد عبدالرب رسول سیاف و آیت الله شیخ محمدآصف محسنی، ضمن یادآوری از رشادت های دوره جهاد، به کم کاری های دوره جهاد برای پسا پیروزی حرف زدند و از ظاهر و لابلای حرف های رهبران به ویژه شیخ محسنی و صحبت های انتقادی محمدعلم ایزدیار فعلا نائب اول مجلس سنا و عبدالشکور واقف حکیمی وکیل مردم بدخشان در مجلس نمایندگان، مفهوم بود که کاستی و کوتاهی و نبود عدم برنامه مؤثر و کارا برای پسا پیروزی مجاهدین را پذیرفتند و تأکید به مبارزات سیاسی دوره جدید را فرصت خوب برای مردم افغانستان به ویژه جوانان خواندند.